Fragmentaryczność
W powieści Żeromskiego dobrze widoczna jest fragmentaryczność i epizodyczność, nawiązujące do tradycji romantycznych. Obie cechy przejawiają się chociażby w rozdziałach takich jak "Przyjdź" czy "swawolny Dyzio". W "Ludziach bezdomnych" nie ma jednolitej narracji. Można znaleźć kilku narratorów. Jak w wiekszosci powieści występuje standardowy trzecioosobowy narrator typowy dla realizmu. Jest wszechwiedzący, zachowuje obiektywizm i wprowadza głównie informacje. Żeromski wprowadza jednak jeszcze jednego narratora trzecioosobowego, naznaczonego liryzmem i już niebezstronnego. Ten narrator odczuwa podobnie jak bohaterowie, rozumie ich uczucia i rozterki. Auor wprowadza narracje pamiętnikarską, a więc retrospektywną, subiektywną i pierwszoosobową. Taka narracja występuje w pamiętnikach Joanny Podborksiej, dzięki której możemy poznać bogaty obraz wewnętrzny postaci, ponieważ bohaterka zwierza się ze swoich najskrytszych myśli i pragnień, opisuje kolejne dni, radości i mówi o smutkach. Żeromski wykorzystuje także mowę pozornie zależną by oddać myśli bohaterów. Żeromski wykorzystuje podczas pisania powieści kilka technik. Umieszcza w powieści realistyczne opisy, przechodzące miejscami w naturalistyczne, impresjonizm. Przygłaami opisów naturalistycznych są opisy ulicy Ciepłej, fabryki cygar, zagłebia czy czworaków w Cisach. Ze względu na użyte środki stylistyczne wiele opisów można zaliczyć do impresjonistycznych.